مثل اون موج صبوری که وفادار به دریا

تو مه ای مثل حقیقت، مهربونی مثل رویا

چقدر تازه و پاکی مثل یاسای تو باغچه

مثل اون دیوان حافظ که نشسته لب تاغچه

تو مثل اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر

مثل اون حرفی که، نا گفته میمونه دم آخر

تو مثل بارون عشقی، روی تنهایی شاعر

تو همون آبی که رسمه، بریزن پشت مسافر

مثل برق دو تا چشمی، توی  یه قاب شکسته

مثل پرواز واسه قلبی که یکی بالاشو بسته

مثل اون مهمون خوبی که میاد آخر هفته

مثل اون حرفی که از، یاد دل و پنجره رفته

مثل پاییزی ولیکن، پری از گلهای پونه

مثل اون قولی که دادی، گفتی یادش نمیمونه

تو مثل چشمه ی آبی

واسه تشنه تو بیابون

مثل یه آشنا تو غربت

واسه یه عاشق مجنون...

تو مثل یه سر پنا هی واسه عابر غریبه

مثل چشمای قشنگی که تو حسرت یه سیبه

چشمای چشمای نازت

مثل اشک من زلاله

مثل زندگی رو ابرا

بودنت با من محاله

یه روزی بیا تو خوابم بشو شکل یه ستاره

توی خواب دختری که هیچ کس و جز تو نداره

تو یه عمره میدرخشی، توی قاب عکس خالی

اما من چشمامو دوختم به گلای سرخ قالی

تو مثل بادبادک من، که یه روز رفت پیش ابرا

بی خبر رفتی و خواستی، بمونم تنهای تنها

تو مثل دفتر مشقم، پر خط های عجیبی

مثل شاگردای اول، کمی مغرور و نجیبی

دل تویه آسمونه، دل تنگ من زمینی

میدونم عوض نمیشی، تو خودت گفتی همینی

تو مثل اون کسی هستی که میره واسه همیشه

التماسش میکنی که بمونه و میگه: نمیشه

مثل یه تولدی تو

مثل تقدیر

 مثل قسمت

 مثل الماسی که هیچکس، واسه اون نذاشته قیمت

مثل نذر بچه هایی

مثل التماس گلدون

مثل ابتدای راهی

مثل آینه مثل شمعدون

مثل قصه های زیبا، پری از خوابای رنگی

حیفه که پیشم نمونن، چشای به این قشنگی

پر نازی مثل لیلا

پر شعری مثل نیما

دیدن تو رنگ مهره

رفتن تو رنگ یلدا

یا مثل اون کسی شد که یه شب قصد سفر کرد

دید یارش داره میمیره، موندشو صرف نظر کرد........

به یادش

سلام بهونه ی قشنگ من برای زندگی، آره بازم منم همون دیوونه ی همیشگی. فدای مهربونیات، چه میکنی با سرنوشت؟ دلم واست تنگ شده بود، این نامه رو واست نوشت. حال من و اگه بخوای، رنگ گلای قالیه، جای نگاهت بد جوری، تو صحن چشمام خالیه. ابرا همه پیش منن، اینجا هوا پر از غمه، از غصه هام هر چی بگم، به جون خودت بازم کمه.

دیشب دلم گرفته بود، رفتم کنار آسمون، فریاد زدم یا تو بیا، یا من و پیشت برسون. فدای تو نمیدونی بی تو چه دردی کشیدم، حقیقتو واست بگم، به آخر خط رسیدم. رفتی و من تنها شدم با غصه های زندگی، قسمت توسفر شد و قسمت من آوارگی. نمیدونی چقدر دلم تنگ برای دیدنت، برای مهربونیات، نوزشات....

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم به راهته؟ یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته؟ من میدونم... من میدونم همین روزا عشق من از یادت میره، بعدش خبر میدن بیا، که داره دوستت میمیره.

روزات بلنده یا کوتاه؟ دوست شدی اونجا با کسی؟ بیشتر از این من و نزار تو غصه و دلواپسی... یه وقت من و گم نکنی تو دود اون شهر غریب، یه سرزمین غربته با چند تا نیرنگ و فریب... فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه غم غریبی عزیزم سرد و شکستت نکنه... چادر شب لطیفتو از روت، شبا پس نزنی تنگ بلور آب تو یه وقت ناغافل نشکنی... اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون منم تو رو سپردمت دست خدای مهربون. راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم رفتیم تو قلب آسمون با ابرا هم سفر شدیم. از وقتی رفتی آسمونمون پر کبوتره، زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بدتره. غصه نخور تا تو بیای حال منم اینجوریه، سرفه های مکررم مال هوای دوریه. گلدون شمعدونیمونم عجیب واست دلواپسه مثل یه بچه که  بار اوله میره مدرسه.

تو از خودت برام بگو، بدون من خوش میگذره؟ دلت میخواست میومدم یا تنها رفتی بهتره؟ از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه ی خون، همش یه چشمم به دره چشم دیگم به آسمون. یادت میاد گریه هام و ریختم کنار پنجره داد کشیدم : تو رو خدا نامه بده یادت نره، یادت میاد خندیدی و گفتی حالا بزار برم، تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم.امروز دیدم دیگه داری منو فراموش میکنی، فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی.گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بیوفاست، با اینکه من خوب میدونم جواب نامه با خداست. تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم.

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر مگه نگفتم چشاتو از چشم من هیچوقت نگیر؟ حرف من و به دل نگیر همش مال غریبیه، تو رفتی من غریب شدم، چه دنیای عجیبیه. زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه دیوار خونمون پر از سایه غصه و غمه. تحملی که تو دادی دیگه داره تموم میشه، مگه نگفتی همه جا مال منی تا همیشه؟

دلم واست شور میزنه این دل و بی خبر نزار، تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نزار.

فکر نکنی از راه دور دارم سفارش میکنم، به جون تو فقط دارم یه قطره خواهش میکنم. اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب، که هر صفحش قصه ی چند تا درد و چند تا عذاب.

میگم شبا ستاره ها تا میتونن دعات کنن، نورشونو بدرقه ی پاکی خندهات کنن.

یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل میزاره

لیلا، همون کسی که بیشتر از همه دوست داره ...

کسی که هر چقدر بدود به پای اولین لبخند بعد از گریه ی پس از تولدت نخواهد رسید،